مقاله‌ي پيش‌ رو حامي يك سياست استخدامي روستايي در جهت كاهش فقر روستايي در كشورهاي درحال توسعه و بنيان نهادن فرآيند توسعه‌ي پايدار مي‌باشد.

افزايش جمعيت مداوم، نيازمند فرصت‌هاي شغلي و درآمدي قابل توجه مي‌باشد. از آنجا كه ظرفيت بخش كشاورزي در جهت فراهم آوردن اشتغال، محدود مي‌باشد؛ تنها گزينه، بخش غير كشاورزي مناطق روستايي و بخش كسب و كار كشاورزي آن و ظرفيت قابل توجه اين بخش در ارائه فرصت‌هاي استخدامي/ فرصت‌هاي شغلي مي‌باشد.

براي دست يابي به اين هدف، با اين حال تأسيس شركت‌هاي خيلي كوچك، كوچك و متوسط در تعداد بالا ضروري مي‌باشد. كارآفرينانِ با انگيزه و نوآوري خيلي بالا، توام با يك ساختار اجتماعي مناسب و مؤسسات حمايتي، پيش‌ نياز انجام اين كار مي‌باشند.

كارآفرينان نوآور، دانش و سرمايه ي خود را سرمايه‌گذاري مي‌كنند، از اين رو نوآوري‌هاي فعال با بهره‌وري بالا در بخش‌هاي روستايي و ايجاد فرصت‌هاي شغلي و درآمدي خلق مي‌كنند.

 لطفا براي دريافت متن كامل مقاله كليك كنيد

وين فرايد مانيگ